κάτι σαν αφιέρωση στο δικό μου δέντρο που έχασα χθες το απόγευμα..
σε αυτό που φύτεψα,
που στερέωσα,
που πότισα,
& τέλος, σε αυτό που έκαψα
γιατί αυτός είμαι,
αυτό μου αξίζει..
Απόγευμα στο δέντρο
(του Αλκίνοου, για όσους δεν το ξέρουν)
Ο κόσμος ξεμακραίνει
ωραία στιγμή μου ξένη
Βαθαίνουν τα πηγάδια
ζωή μου που'σαι άδεια
Ο κόσμος ξεμακραίνει, είναι βράδυ
ωραία στιγμή μου ξένη, στάσου λίγο
Βαθαίνουν τα πηγάδια, το φεγγάρι
ζωή μου που'σαι άδεια, γέλα λίγο αν μ'αγαπάς
Ο κόσμος ξεμακραίνει, είναι βράδυ, μη μιλάς
ωραία στιγμή μου ξένη, στάσου λίγο αν μ'αγαπάς
Βαθαίνουν τα πηγάδια, το φεγγάρι οταν κοιτάς
ζωή μου που'σαι άδεια, γέλα λίγο αν μ'αγαπάς
Ανθίζουνε τ'αστέρια, όνειρό μου, οταν περνάς
δωσ'μου τα δυο σου χέρια και τον κόσμο αν μ'αγαπάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου